“कहिलेकाहीँ सबैभन्दा गहिरो प्रेम त्यो हुन्छ, जसले कहिल्यै आफ्नो अधिकार खोज्दैन; केवल प्रिय व्यक्तिको खुसीका लागि आफैँ मौन भएर बाँच्न सिक्छ।” कहिलेकाहीँ जीवनमा सबैभन्दा धेरै माया गरेको मानिस नै हाम्रो हुँदैन। ऊ कसैको हात समातेर अगाडि बढिसकेको हुन्छ, तर हामी भने अझै पनि उसले एक दिन फर्केर हेर्ला कि भन्ने एउटा असम्भव आशाको किनारामा उभिरहेका हुन्छौँ। साँच्चै भन्ने हो भने, साँचो प्रेम कहिल्यै मर्दैन। मर्ने त केवल त्यसलाई व्यक्त गर्ने अधिकार हो। म पनि कहिल्यै तिमीबाट टाढा जान चाहेको थिइनँ। मसँग रिस थिएन, गुनासो थिएन, प्रतिशोध त झन् कहिल्यै थिएन। म केवल यति चाहन्थेँ—मेरो उपस्थितिले तिमीलाई कुनै बोझ नहोस्। त्यसैले एक दिन चुपचाप टाढा भएँ। तिमीले सायद सोचेकी हौली, “उसले बिर्सियो।” तर कसरी भनूँ? मान्छे आफ्नो धड्कन बिर्सेर बाँच्न सक्छ र? आज पनि भीडभित्र कुनै अनुहार तिमीजस्तो देखिँदा मन एक्कासि रोकिन्छ। कुनै गीतमा तिम्रो याद आउँछ। कुनै सडक, कुनै साँझ, कुनै वर्षाको थोपा… सबैले तिम्रो नाम बिस्तारै मेरो कानमा फुसफुसाउँछन्। अनि म मुस्कुराउने अभिनय गर्छु, किनकि संसारले आँसु होइन, मुस्कान मात्र देख्न चाहन्छ। रात सबै सुतेपछि मेरो कोठा भने अझै जागै हुन्छ। सिरानी भिज्छ, तर कसैले देख्दैन। म आँसु पुछ्छु र आफैँलाई भन्छु, “अब पुग्यो, बिर्सनुपर्छ।” तर हरेक बिहान उठ्दा सबैभन्दा पहिले सम्झना तिम्रै आउँछ। त्यसपछि थाहा हुन्छ—केही मान्छेहरूलाई बिर्सने होइन, केवल सम्झनासँगै बाँच्न सिक्नुपर्ने रहेछ। तिमीलाई थाहा पनि छैन, मैले कति पटक तिम्रो नम्बर खोलेँ, कति पटक सन्देश लेखेँ, अनि फेरि मेटाएँ। किनकि प्रेमले कहिलेकाहीँ बोल्नुभन्दा मौन बस्न सिकाउँछ। साँचो प्रेमले आफ्नो पीडाभन्दा पनि प्रिय व्यक्तिको शान्तिलाई ठूलो ठान्छ।
मानिसहरू भन्छन्, “समयले सबै घाउ निको पार्छ।” तर केही घाउ निको हुँदैनन्, तिनीसँग बाँच्न मात्र सिकिन्छ। तिम्रो सम्झना पनि त्यस्तै घाउ हो—न रगत बग्छ, न निको हुन्छ; केवल हरेक धड्कनसँग चुपचाप दुखिरहन्छ। यदि कुनै दिन धेरै वर्षपछि हाम्रो भेट भयो भने, सायद म मुस्कुराएर “कस्तो छौ?” मात्र सोध्नेछु। तिमीले पनि सामान्य उत्तर दिनेछौ। तर त्यो छोटो संवादभित्र मेरा वर्षौँका अधुरा सपना, नपठाइएका सन्देशहरू, रोकिएका आँसु र नबोलिएका हजारौँ शब्दहरू चिच्याइरहेका हुनेछन्। तिमीले त्यो आवाज नसुन्न सक्छौ, तर मेरो हृदयले भने फेरि एकपटक मौन भएर टुट्नेछ। किनकि केही प्रेमकथाहरूको अन्त्य “हाम्रो” भएर हुँदैन। तिनीहरूको अन्त्य एउटा मानिसले जीवनभर अर्को मानिसको खुसीका लागि प्रार्थना गर्दै, आफ्नै आँसुसँग सम्झौता गरेर बाँचिरहनुमा हुन्छ। र यदि कुनै दिन तिमीलाई कसैको मायाको मूल्य बुझ्ने फुर्सद मिल्यो भने, एकपटक मेरो मौनता सम्झनू। मैले तिमीलाई कहिल्यै गुमाउन चाहेको थिइनँ—मैले त केवल तिमीलाई दुःखी बनाउन चाहिनँ।
त्यसैले आज पनि म तिमीलाई खोज्दिनँ… तर प्रत्येक प्रार्थनामा तिम्रो खुसी माग्छु।
