काठमाडौँ, असार ९ गते । नेपालको जनयुद्ध र जनआन्दोलनले देशमा राजनीतिक परिवर्तन, गणतन्त्र स्थापना, संघीयता, समावेशिता तथा सामाजिक न्यायका मुद्दाहरूलाई स्थापित गर्न महत्वपूर्ण भूमिका खेलेका हुन्। यी आन्दोलनहरूमा हजारौं नेपाली जनताको त्याग, बलिदान र सपनाहरू गाँसिएका छन्। तर आन्दोलनका क्रममा उठाइएका आदर्श, मूल्य र जनअपेक्षाअनुसार व्यवहारिक कार्यान्वयन हुन नसक्दा आम जनतामा निराशा बढ्दै गएको देखिन्छ। जनताको जीवनस्तरमा अपेक्षित सुधार आउन नसक्नु, नेतृत्व तहमा देखिएका वैचारिक विचलन, अवसरवाद, गुटबन्दी तथा व्यक्तिगत स्वार्थका प्रवृत्तिहरूले आन्दोलन र जनताबीचको भावनात्मक सम्बन्ध कमजोर बनाएको छ।कम्युनिष्ट आन्दोलनको मूल उद्देश्य समाजको रूपान्तरण, शोषणको अन्त्य र समानतामूलक समाज निर्माण थियो। तर जब आन्दोलनका आदर्शहरूभन्दा सत्ता, पद र व्यक्तिगत हित प्रमुख बन्न थाले, तब जनताले आन्दोलनप्रति गरेको विश्वास क्रमशः कमजोर हुँदै गयो। यही कारण आजको राजनीतिक अवस्थालाई गम्भीर आत्मसमीक्षा र सुधारको दृष्टिले हेर्न आवश्यक भएको छ।वास्तविक परिवर्तनको संवाहक बन्न आन्दोलनले पुनः जनताको भावना, आवश्यकता र आकांक्षासँग आफूलाई जोड्नुपर्छ। विगतका कमजोरीहरू स्वीकार गर्दै वैचारिक स्पष्टता, नैतिक नेतृत्व र जनउत्तरदायित्वको मार्ग अवलम्बन गर्न सके मात्र आन्दोलनले आफ्नो ऐतिहासिक गौरव र जनविश्वास पुनः प्राप्त गर्न सक्छ।
आज आवश्यकता दोषारोपणको होइन, इमानदार आत्मसमीक्षा, सुधार र जनताप्रतिको प्रतिबद्धताको हो । यही बाटोबाट मात्र नेपाली कम्युनिष्ट आन्दोलनले आफ्नो भविष्य सुरक्षित गर्न सक्छ।